By admin5 
Para disa javësh, Këshilli për Reformën e të Drejtave të Viktimave paraqiti një ankesë për të drejtat civile pranë Departamentit të Drejtësisë në emër të Cheryl Minter-it, nëna e viktimës së vrarë Stephanie Minter, sepse është mbushur kupa. Për vite me radhë, amerikanëve u është thënë se dëshira për të mbajtur kriminelët përgjegjës është disi mizore. Se zbatimi i ligjit është ‘shtypës’. Se mbrojtja e viktimave dhe komuniteteve shkel të drejtat civile.
Kjo është gënjeshtër.
Po të drejtat civile të amerikanëve që respektojnë ligjin? Po e drejta për të ecur në rrugë pa frikë? E drejta për ta dërguar fëmijën në shkollë në siguri? E drejta për të mos varrosur një të dashur sepse një kriminel i dhunshëm është liruar vazhdimisht në emër të ‘reformës’?
Njoftimi se Departamenti i Drejtësisë i SHBA po heton Prokurorin e Përgjithshëm të Qarkut Fairfax, Steve Descano, duhet të dërgojë një mesazh për çdo prokuror, gjykatës dhe politikan në Amerikë që për vite kanë eksperimentuar me sigurinë publike ndërsa njerëz të pafajshëm kanë paguar çmimin.
Për familje si jona, kjo nuk është politikë. Është mbijetesë.
Sot jetojmë në një sistem ku kriminelët vendosen në plan të parë, viktimat lihen mënjanë dhe siguria publike trajtohet si opsionale. Lirim pa garanci financiare. Politika strehimi për emigrantët. Prokurorë që refuzojnë të ndjekin penalisht. Gjykatës që i trajtojnë përsëritësit e krimeve të dhunshme si statistika, jo si kërcënime.
Pasojat nuk janë teorike. Janë vdekjeprurëse.
Çdo ditë në Amerikë, një familje tjetër zgjohet me një tragjedi që mund të ishte shmangur. Ndonjëherë disa në një ditë të vetme. Njerëz të pafajshëm vriten, sulmohen, përdhunohen apo terrorizohen nga autorë që nuk duhet të kishin qenë kurrë të lirë. Këto nuk janë ngjarje të pashmangshme. Janë rezultat i drejtpërdrejtë i vendimeve politike të marra nga zyrtarë të zgjedhur dhe aktivistë që kanë zgjedhur ideologjinë mbi jetën njerëzore.
Dhe kur ndodh më e keqja, ata që mbajnë përgjegjësi rrallë përballen me pasoja.
Në vend të kësaj, ata mohojnë. Shmangin përgjegjësinë. Manipulojnë statistikat e krimit përmes akuzave të zbutura dhe ndjekjes selektive. U japin leksione familjeve në zi për dhembshurinë, ndërkohë që nuk tregojnë asnjë për viktimat e lëna pas.
Të gjithë u tronditëm nga vrasjet e Jocelyn Nungaray-it, RachelMorin-it, Laken Riley-t, Megan Bos-it, Stephanie Minter-it dhe Sheridan Gorman-it.
Gjëja më e keqe që mund të ndodhë pasi humbet një të dashur në këtë mënyrë është ta shohësh që i njëjti fat i ndodh dikujt tjetër dhe të dish se mund të ishte shmangur. Ky realitet na shtyu të veprojmë.
E vërteta është se kur e nisa këtë nismë, fjalë për fjalë askush nuk donte të ndihmonte në fillim. Fola me shumë avokatë. Kontaktova organizata për të kërkuar mbështetje për të marrë përfaqësim ligjor. Dyert u mbyllën. Telefonatat mbetën pa përgjigje. Njerëzit thanë se ishte e pamundur.
Por ‘jo’ nuk është në fjalorin tim.
Nga dëshpërimi dhe vendosmëria, u ula dhe nisa të kërkoj çdo rrugë të mundshme në dispozicion të viktimave dhe familjeve të tyre. Përdora çdo mjet që gjeta. E hartova vetë ankesën, duke besuar se duhet të kishte një mënyrë për të luftuar kundër një sistemi që ka braktisur njerëzit e pafajshëm. Në fund, një ekspert ligjor e shqyrtoi, na drejtoi në rrugën e duhur dhe na dha kontaktet e nevojshme për ta dorëzuar.
Për shumë kohë, prokurorët e financuar nga Sorosi, gjykatësit aktivistë dhe politikanët që kërkojnë heqjen e sistemit penal janë lejuar të luajnë bixhoz me jetët e njerëzve të tjerë pa pasoja. Ata marrin vendime të rrezikshme nga podiumet dhe nën mbrojtje sigurie, ndërsa amerikanët e zakonshëm paguajnë çmimin me gjak. Njerëzit janë lodhur duke u thënë se duhet ta pranojnë kaosin si normalitet.
Jemi lodhur duke parë kriminelë recidivë që lirohen vazhdimisht, ndërsa familjet e viktimave detyrohen të zgjedhin arkivole. Jemi lodhur duke parë emigrantë të paligjshëm të arrestuar dhjetëra herë që vazhdojnë të qëndrojnë në komunitete sepse politikanët kujdesen më shumë për titujt në media sesa për sigurinë. Jemi lodhur duke dëgjuar se dhembshuria vlen vetëm për shkelësit, jo për njerëzit e pafajshëm që ata shkatërrojnë.
Kjo është arsyeja pse VRRC po ndjek çdo rrugë të mundshme përmes ligjit për të drejtat civile, veprimeve federale, presionit publik dhe partneriteteve strategjike në mbarë vendin. Po dokumentojmë raste. Po zbulojmë modele. Po detyrojmë vëmendjen të përqendrohet te juridiksionet dhe zyrtarët, politikat e të cilëve kanë rrezikuar komunitetet.
Sepse kur zyrtarët publikë injorojnë me vetëdije rrezikun dhe tregojnë indiferencë të qëllimshme ndaj sigurisë së njerëzve që u shërbejnë, kjo bëhet më shumë se një politikë e keqe. Bëhet çështje e të drejtave civile.
Viktimave dhe familjeve të tyre shpesh u thuhet se nuk kanë të drejtë të veprojnë, nuk kanë rrugëzgjidhje dhe nuk kanë një rrugë drejt drejtësisë. Edhe një herë, duket se kriminelët kanë më shumë mbrojtje sesa njerëzit që dëmtojnë.
Por ne refuzojmë ta pranojmë këtë.
Ky hetim i Departamentit të Drejtësisë është vetëm fillimi. Epoka kur zyrtarët publikë fshiheshin pas sloganeve ndërsa komunitetet vuanin po merr fund. Amerikanët po zgjohen. Familjet që kanë varrosur të dashurit e tyre po gjejnë zërin e tyre. Dhe organizata si VRRC po sigurojnë që këta zëra të mos mund të injorohen.
Epoka e heshtjes dhe pandëshkueshmërisë ka mbaruar.
Hetimi i Departamentit të Drejtësisë ndaj Descano-s provon diçka të rëndësishme: përgjegjshmëria është e mundur. / Washington Examiner – Syri.net