Ndoshta nuk ka shumë vende që i kanë mësuar datat e historisë së tyre përmes pritjes. Kosova është një prej tyre.
Ka pritur fundin e luftës. Ka pritur lirinë. Ka pritur Pavarësinë. Ka pritur ndërtimin e shtetit. Dhe tani, prej vitesh, një pjesë e kësaj pritjeje ka një vend tjetër: Hagën.
16 shtatori tashmë është futur në kalendarin e Kosovës.
Dikur, në një tjetër kohë, kur Hashim Thaçi ishte kryeminister, ishte bërë e famshme fjalia se “Kosova e di datën”. Ishte ajo periudhë kur vendi priste të mësonte ditën e shpalljes së Pavarësisë. Një datë që do ta kthente një pritje të gjatë në një realitet.
Sot, Kosova nuk ka nevojë të pyesë se cila është data.
E di.
16 shtator.
Por këtë herë nuk po pret një shpallje. Po pret kthimin.
Në qendër të kësaj pritjeje është Hashim Thaçi. Njeriu që kaloi nga skena e luftës në politikë, nga kryeministri i parë i Kosovës së pavarur në president të saj, sot është larg vendit që për vite e përfaqësoi. Historia e tij është e lidhur me disa prej momenteve më të mëdha të Kosovës, prandaj edhe mungesa e tij nuk është thjesht mungesë fizike.
Dhe Thaçi nuk është i vetëm.
Me të është Kadri Veseli, me një rrugëtim që po ashtu nis në vitet e luftës dhe vazhdon në institucionet e shtetit, deri në krye të Kuvendit. Dy njerëz që për një pjesë të gjatë të historisë së Kosovës kanë qenë në të njëjtën skenë, por secili me rolin e vet.
Pastaj është Jakup Krasniqi. Zëri i tij është i lidhur me ditët e luftës, kur fjalët nga terreni ishin një prej pak mënyrave për t’i treguar botës se çfarë po ndodhte në Kosovë. Më vonë, ai do të ishte pjesë e institucioneve që po ndërtonte po ajo Kosovë, duke drejtuar Kuvendin dhe duke ushtruar edhe detyrën e presidentit.
Dhe Rexhep Selimi.
Një emër i lidhur më shumë me luftën në terren, me atë brez njerëzish që e përjetuan historinë jo nga tribunat, por në vijën e parë. Më pas, edhe ai do të hynte në Kuvend, në një tjetër betejë, atë politike.
Kështu, pa pasur nevojë t’i bashkojmë me zor, katër historitë përfundojnë në të njëjtin vend.
Në Hagë.
Dhe kjo është ajo që e bën 16 shtatorin kaq të rëndësishëm për Kosovën.
Sepse pas katër emrave të njohur të politikës dhe luftës janë katër jetë njerëzore. Janë familje që kanë kaluar vite duke pritur. Janë njerëz që janë plakur duke e parë kalendarin dhe duke pyetur veten se kur do të vijë dita e kthimit.
Përtej çdo bindjeje politike, kjo është pjesa që nuk duhet humbur në zhurmën publike.
16 shtatori duhet të jetë dita kur kjo pritje merr fund dhe kur Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Jakup Krasniqi dhe Rexhep Selimi kthehen të lirë.
Dikur Kosova priste një datë.
Sot Kosova e di datën.
Dhe pret lirimin e katërshes së UÇK-së.
16 shtator.
admin4