Racizmi Kulturor dhe Ekstremizmi i Së Djathtës në Europë nje reflektim per Ballkanin
Albanofobia e gërshetuar me islamofobinë përben një nga metamorfozat më komplekse dhe më tinëzare të racizmit kulturor në Europën bashkëkohore, dhe veçanërisht në rajonin e Ballkanit. Ky fenomen nuk përfaqëson thjesht një takim rastësor të dy paragjykimeve, por një strategji të mirëfilltë diskursive, ku urrejtja etnike ndaj shqiptarëve mbështillet, arsyetohet dhe “shitet” politikisht përmes gjuhës së islamofobisë globale.
Për të kuptuar këtë simbiozë toksike, është e nevojshme ta analizojmë këtë dukuri në disa dimensione diskursive, historike dhe gjeopolitike.
Albanofobia klasike – e ushqyer historikisht nga nacionalizmat fqinjë të shekullit XIX dhe XX – bazohej mbi stereotipa të “egërsisë”, “prapambetjes” apo “kriminalitetit biologjik”. Mirëpo, në rendin e sotëm ndërkombëtar, racizmi i pastër biologjik apo etnik është i papranueshëm dhe dënohet politikisht.
Këtu hyn në lojë islamofobia si “maskë legjitimuese”. Duke i portretizuar shqiptarët kryesisht ose ekskluzivisht si subjekte islamike, albanofobët arrijnë dy qëllime kryesore:
Urrejtja etnike ndaj një populli transformohet në një “shqetësim legjitim gjeopolitik” për sigurinë dhe vlerat perëndimore.
Një konflikt apo animozitet lokal ballkanik ngrihet në nivelin e “Përplasjes së Qytetërimeve” (sipas teorisë së Samuel Huntington-it), duke u lidhur artificialisht me frikërat globale ndaj terrorizmit dhe radikalizmit.
Gjeopolitika e “Mureve
Ky gërshetim manifestohet fuqishëm në diskursin politik të disa qarqeve nacionaliste në Ballkan dhe në të djathtën ekstreme europiane. Shqiptarët tentohen të paraqiten si një “Kiç Trojan” i Lindjes në Europë apo si një urë lidhëse e “ekstremizmit”.
Përmes këtij narrativi, projektet politike anti-shqiptare (siç kanë qenë historikisht spastrimet etnike, apo sot bllokimet integruese dhe diskriminimi strukturor) nuk paraqiten më si agresion, por si “akt mbrojtës i civilizimit të krishterë europian”. Ky pozicionim u mundëson propaganduesve të fitojnë simpati dhe mbështetje mediatike e financiare nga qarqet islamofobe në Perëndim.
Reduktimi identitar dhe injorimi i qëllimshëm i pluralizmit
Ajo që e bën këtë fenomen teorikisht absurd, por praktikisht të rrezikshëm, është injorimi total i strukturës identitare shqiptare. Kombi shqiptar është një nga shembujt unikë ku identiteti kombëtar u ndërtua mbi gjuhën dhe kulturën, duke anashkaluar vijat ndarëse fetare.
Formula e Rilindjes Kombëtare se “feja e shqiptarit është shqiptaria” dhe bashkëjetesa historike mes myslimanëve (sunitë e bektashinj), ortodoksëve dhe katolikëve, fshihen qëllimisht nga ky diskurs. Duke e reduktuar tërësinë etnike shqiptare vetëm në një monolit fetar mysliman, albanofobia e mbledhur me islamofobi kryen një reduktim identitar dhe de-shqiptarizim kulturor të problemit. Në këtë formë, sulmohet jo vetëm qenia e tyre, por edhe vetë modeli i tyre unik i tolerancës fetare.
Racizmi Kulturor dhe Ekstremizmi i Së Djathtës në Europë
Nëse në Ballkan ky fenomen përdoret për synime territoriale dhe dominim politik, në Europën Perëndimore ai shfaqet në debatet mbi emigracionin dhe zgjerimin e Bashkimit Europian. Kur flitet për integrimin e Shqipërisë apo Kosovës, apo për komunitetet e emigrantëve shqiptarë, argumentet albanofobe të “kriminalitetit” shpesh kombinohen me frikën islamofobe të “ndryshimit demografik dhe kulturor” të Europës. Shqiptarët racizohen dy herë: një herë si emigrantë nga Ballkani (të parët si të huaj të padëshiruar) dhe herën tjetër si myslimanë (të parë si të papërshtatshëm me sekularizmin europian).
admin7